Taniec Uczucia (PL)
Pamiętam jak w mojej wyobraźni tańczyłaś…
Siedziałem na widowni sam, czujesz te stare teatralne czerwone siedzenia?
Czułem drewno, kurz, czułem ciężki klimat,
ty natomiast tańczyłaś lekko w przyćmionym świetle na scenie,
byłaś cała w bieli, tło było czarne, a ty…
jak iskra unosiłaś się w rytm muzyki, fal emocji wznoszących twoje ciało
w pięknych gestach, ruchach…
Tańczyłaś sama, jedna… ale twoim partnerem był mój wzrok, czułaś go prawda?
Patrzyłaś na mnie, gdy w locie nad sceną twoje niebieskie oczy odbijały promień
reflektorów, dotykałaś mnie…
Siedziałem w czarnym płaszczu, głowę chowając w ciemnościach, nie widziałaś moich
spojrzeń,
wiedziałaś tylko o ich istnieniu, czasem zastanawiałaś się, dlaczego tańczysz
widząc, że moja głowa wychyla się z cienia i pochyla do przodu wbijając wzrok w podłogę…
Czemu tańczę, czemu — pytałaś siebie…
a jednak ruch za ruchem, wzlot i opadanie, nie przerywałaś,
jak pioruny wątpliwości uderzały w twoje myśli…
A może on nie chce patrzeć na mnie,
może mu się nie podoba jak tańczę,
czemu siedzi tam, czemu do mnie nie podejdzie,
czemu nie krzyknie przestań..
Tańczyłaś i tańczyłaś… a muzyka delikatnie oplatała cię,
pomyślałaś, że może spodobasz mi się,
gdy weźmiesz białą długa chustę i z nią jak z partnerem będziesz wirować w tańcu
a ja zapatrzony na to w końcu coś zrobię…
Nie myliłaś się, wstałem, już twoje serce podskoczyło…
pomyślałaś… zwrócił na mnie uwagę, podoba mu się… podoba…
Ale ja spokojnymi krokami zacząłem wychodzić z rzędu…
ale gdy wyszedłem z niego zacząłem iść w stronę wyjścia.
Przestałaś tańczyć, stanęłaś na scenie…
spojrzałaś w moim kierunku a łzy same pociekły,
chciałaś krzyknąć, stań, zostań…
nie mogłaś jednak wydobyć głosu z piersi.
Przy wyjściu zatrzymałem się, obróciłem, spojrzałem na ciebie
a ty zadrżałaś widząc, że patrzę…
Nastała cisza… muzyka już nie grała…
stałaś na scenie jak mała dziewczynka wpatrzona we mnie,
płacząc, ale nie wydając z siebie żadnego odgłosu,
czułaś taką bezbronność, słabość, ból…
Czyż nie zrozumiałaś, na czym polega uczucie,
które zabiera głos, wyciska łzy, każe tańczyć nawet, gdy widz patrzy w podłogę,
czyż nie poczułaś tego stojąc na tej scenie?
Wyciągnąłem dłoń w twoim kierunku, tak jak się podaje ją prosząc do tańca,
lekko i powoli dałem ci znak… przyjdź…
Ty nie szłaś… ty zaczęłaś biec…
biegłaś płacząc…
Tak szybko biegłaś, że łzy na twoich policzkach
wręcz pionowo zaczęły spływać znacząc na starym czerwonym dywanie twój ślad…
Już nie myślałaś… tylko biegłaś…
I czy w tym biegu nie zrozumiałaś, co to znaczy biec do uczucia, biec do miłości,
nie patrzeć na nic tylko biec,
czyż nie poczułaś, że wszystko jest mało istotne,
liczy się tylko ten bieg, ten cel…
Dobiegłaś do mnie i jak przed murem zatrzymałaś się tuż przy mnie…
odnaleźliśmy swój wzrok…
Czemu nie wpadłaś mi wtedy w ramiona — zawsze będę się zastanawiał..
czy to ważne… skoro do zapłakanej twarzy wyciągnąłem dłoń…
jakbym się dziwił… jakbym pierwszy raz widział łzy…
Ty nie odrywałaś wzroku od moich oczu,
patrzyłaś na ich brąz i szukałaś czerwieni serca w nich…
Ja delikatnie twoją łezkę uchwyciłem na palec,
pozwoliłem jej płynąć po nim i przyglądałem się jej jakby była czymś nadzwyczajnym…
Już otwierałaś usta, żeby powiedzieć, że to przecież tylko łza…
dotknąłem ich, ucałowałem, zanim wypowiedziałaś słowo…
i wyszeptałem…
To jest to, czego szukasz, teraz już wiesz, co to miłość…
Marzec 2013
감정의 춤 (KR)
기억한다, 내 상상 속에서 네가 춤추던 모습을…
나는 홀로 객석에 앉아 있었고, 오래된 극장의 붉은 좌석의 감촉을 느꼈다.
목재의 냄새, 먼지, 무거운 공기. 그러나 너는 무대 위에서 희미한 조명 속에 온통 흰 옷을
입고 춤추고 있었다.
검은 배경 속에서 너는 불꽃처럼 빛났고, 음악의 물결과 감정의 흐름이 네 몸을 아름다운
동작 속으로 끌어올렸다.
너는 혼자 춤추고 있었지만, 네 파트너는 내 시선이었다.
네 푸른 눈이 조명을 받아 반짝일 때, 너는 나를 바라보았고, 나는 어둠 속에 몸을 숨긴 채
지켜보았다.
“왜 춤을 추는 걸까?” 스스로 묻던 너는, 혹시 내가 널 보지 않거나 마음에 들어 하지 않는 건
아닌가 의심했다.
그러나 너는 멈추지 않았다.
흰 긴 천을 들고 회전하며 춤추었을 때, 내 눈길을 끌고 싶었지.
나는 자리에서 일어났고, 네 심장은 뛰기 시작했다.
하지만 나는 무대가 아닌 출구 쪽으로 향했다.
너는 멈추어 섰고, 눈물이 흘렀다.
출구에서 나는 멈춰 뒤돌아보았다.
너는 어린 소녀처럼 무대 위에 서서 울고 있었다.
그 순간 나는 손을 내밀었다. 춤추자고 청하듯이.
너는 달리기 시작했다. 눈물은 수직으로 떨어져 오래된 카펫 위에 흔적을 남겼다
네가 내 앞에 다다랐을 때, 우리는 서로의 눈을 찾았다.
너는 내 품에 뛰어들지 않았지만, 나는 네 눈물 한 방울을 손가락으로 받아 들여, 그것을
바라보며 속삭였다.
“이것이 바로 네가 찾던 것, 이제 알겠지, 이것이 사랑이야.”
2013 년 3 월 감정의 춤, 창작적 이야기 – 작가 미나 웨트프
Analiza psychologiczna (PL)
„Taniec Uczucia” to opowieść o spotkaniu dwóch światów: jej pragnienia bycia dostrzeżoną
i jego powściągliwej ciszy.
Ona tańczy, szuka wzroku, boi się, że nie jest wystarczająca. On patrzy, ale ukrywa się w
cieniu. Ona biegnie — całym sercem, całą sobą — a gdy dobiega, on wyciąga dłoń. Nie
ramiona, nie gwałtowne objęcie, tylko dłoń i gest.
To literacki obraz ich relacji:
– jej ekspresja i łzy,
– jego powściągliwość i gesty,
– napięcie pomiędzy brakiem a obecnością, które samo w sobie staje się tańcem uczuć.
심리학자의 분석 (KR)
「감정의 춤」은 두 세계의 만남을 이야기한다.
그녀는 인정받고 싶어 춤을 추고, 그는 침묵 속에서 바라본다.
그녀는 온몸으로 달려가고, 그는 팔을 벌리기보다 손을 내민다.
이 작품은 그들의 관계의 본질을 보여 준다:
– 그녀의 표현력과 눈물,
– 그의 절제와 손짓,
– 부재와 존재 사이의 긴장.
그 자체가 바로 감정의 춤이다.
감정의 춤, 창작적 이야기 – 작가 미나 웨트프
